bringdownthehorse on Xanga

Weblog

Thursday, 20 March 2008

THE LITTLE BOY IS BRINGING A TOY

Wednesday, 22 August 2007

Apat Na Dagli Bago ang Hatinggabi
Disyembre 24, 2005

I. Kloseta
Inilaan ko talaga ang araw na ito upang magsulat. Pagdating ko ng boarding house, nadatnan ko ang roommate kong may kasamang lalaki.
Humiga ako sa ibabang kama at nagtulug-tulugan.
Nakaupo ang aking roommate, na papangalanan kong Bruce, sa maalikabok naming sahig kaharap ang kanyang kompyuter, nanunuod ng pelikula ni Superman. Nakatalikod siya sa akin. Ngunit sa kabilang tab andun ang sampung larawan ng mga hubad na lalaki at ng kanilang mga lawit na ari.
Ang lalaking kanyang kasama ay nakahiga sa itaas na bahagi ng double-deck naming kama. Itanatago ang mukha sa ilalim ng unan. Ngunit sinisilip ako paminsan-minsan habang sinisilip ko rin siya.
Walang bintana ang kuwartong inuupahan ko. May siwang lang sa itaas na parte ng dingding na diretsong nakaharap sa pintuan palabas.
Mestisuhin ang lalaking kasama ng aking roommate, kabaliktaran ng pagmumukha ni Bruce. Sandali pa’y lumabas si Bruce at pagbalik ay may dala-dala na itong 2 BigMac, 2 french fries, at 2 large coke.
Naglatag sila sa sahig at nanuod ng Superman uli habang nakatalikod sa akin. Maitim ang likuran ni Bruce, sing-itim ng kanyang siko. Nakikita ko iyon dahil naghubad siya ng kamiseta.
Sandali pa’y lumabas ako't ibinagsak ang pinto.
Naisip kong napaka-symbolic ng aking ginawa. Coming out of the closet. Sana gawin niya na rin yun, tuturuan ko pa siya paano magkuskos ng mga grasa sa likuran niyang tadtad ng taghiyawat.

II. Kape
Dumaan nga naman ang pasko. Akalain mo ba namang sa CR pa ngGreenbelt kami inabutan ng medya noche! Kasi etong Anghelong 'to, late na naman. Hayun...ano pa nga ba. Nakipagsiksikan na naman kami sa mga sosyal at pasosyal. Habang hinihintay ko si Anghelo, tumambay muna ako sa labas ng Starbucks. Umorder ako ng latte sa loob, tapos mali pa yung pagkabanggit ng barista sa pangalan ko kaya ganun na lang katagal ang aking paghihintay. Saka na ako nagbakasakaling magtanong. At nang makuha ko na ang kape ko, malamig na ito. Gusto ko sanang itapon sa pagmumukha ng baristang iyon ang kape ko at mag-iskandalo ngunit naisip kong pasko. =)

III. Multo

Nung kahuli-hulihang pagkakataong nakita ko si Enrico, pinatugtog niya angLove Moves ni Nina. Habang kaming dalawa'y nakahiga lang sa sofa ng bahay ng isa niyang kaibigan. Naghalikan kami. At sagli’t saglit pa’y naghubaran. Nagkiskisan ng katawan. Ngunit nang aktong papatuwarin na niya ako, tumanggi ako.

Kaya hayun, nahiga na lamang kami sa sofa. Nagpalabas ito ng malalim na bunting-hininga. Hindi siya magaling humalik at amoy sigarilyo ang kanyang bibig.

Marahil sa labas, maagang namahinga ang mga kuliglig at mapayapa ang langit, maliwanag ang buwan. Marahil sa kabilang daigdig may nagniniig ding tulad ko at tulad ni Enrico. Marahil dalawa ako. Marahil andun ako’t malungkot kaya nandito ako ngayo’t namamahay sa katawan, nagbabasakaling narito ang aking hinahanap.

Napaidlip ako sa aking mga bisig at paggising ko'y wala na siya sa tabi ko. Habang ang kanta ni Nina’y patuloy pa ring tumutugtog at nanunuot sa aking katawan.

IV. Walang Pag-ibig

Nagbabalik na naman ako sa mga random thoughts ko. Nangyayari ito madalas kapag masyado akong nagagalak. At sa lubos na pagkagalak, agad-agad akong nalulungkot dahil marahil wala akong intensyong maging masaya.

Naramdaman mo na siguro ang pakiramdam kapag ika’y nasa roller coaster at paakyat ka na’t nasa dulung-dulo ka ng kaitaasan at bigla ka na lamang ibabagsak. Ito rin marahil ang pakiramdam kapag nasa gitna ka ng isang mahimbing na pagkatulog at bigla kang nagising at naisip mong, nasaan ka?

Nasa Italiannis kami nang, pilit nilulunok ang nakakaumay na manok at ispageti. Bilang namin ang mga patlang sa mga buntung-hinga. Mabigat ang hangin at sa loob ng restoran, may nakatirik na kandila sa isang mesa sa banding gitna. May lalaki. Nag-iisa siya.

Nilapitan ko siya at sinabi niyang:

"Walang pag-ibig."

Sabay ng bumigkas ang bibig niya at isip ko. Biglang huminto sa pagtibok ang aking puso at agad-agad ri’y pumintig nang pagkabilis-bilis. Nabasag,ito’t sinugatan ng bubog ng puso kong nahulog sa sahig ang mapuputing hita ni Anghelo.

Sabay text ni Enrico, "... walang pag-ibig."

"Ano'ng problema mo?", tanong ni Anghelo habang ang eyeliner niya'y parang nabura't tumulo paibaba sa mukha niya.

"Anghelo, magpunas ka nga ng mukha. Nakakahiya ka.", utos ko sa kanya.

"Kasalanan natin.", sambit niya.

At humagulgol kami nang sabay-sabay - napakalakas -hanggang mag-umpugan ang mga tinig namin sa mga gusali sa buong Makati; pinagtinginan kami ng lahat ng tao; tumigil ang mga tao sa pagsasayaw—kapaskuhan nun-- may mga puti at itim; may mga dolyares; paminta at mga bakla; bumabaha ng inumin at margarita; may mga naghiyawan; at… sandaling katahimikan. Patuloy kaming umiiyak ngunit walang boses na lumalabas.

Pagbalik ng mga boses namin, bumulong kami sa isa't isa nang mga katagang hindi na namin matandaan kung ano hanggang ngayon. Marahil, nangako kami sa mga sarili't ang tanging katuparan nito'y ang hindi pag-imik.

Umalis kami sa lugar at umulan ng mga rosas. Wala na pala ang mga tao sa paligid. Nakasara na ang mga bar na kani-kanina lang ay punung-puno pa.

Dala-dala ni Anghelo ang kanyang mga sapatos nang nakasabit sa dalawang daliri, habang iiga-iga siyang nagpasuray-suray sa daan. Sa isang daliri niya’y nakasalukbit ang isang piluka.

”Nasa’n ang puso mong nahulog kanina? Babalikan ba natin? ”, ang tanong ni Anghelo habang malamlam siyang nakatitig sa mga mapupusyaw kong mata.

Tuesday, 17 April 2007

What is self-worth?

Thursday, 15 March 2007

Bombarding

I took an information from a friend who told me that one of the colleagues I once mingled with is now with my ex boyfriend. And I said, big deal. It's been (god-knows-when) three years? It's nothing, really.
But today I found myself browsing my environmental colleague's blog (let's call him that), more of spying actually, and digged some useful clues to torment my imagination. Not that they would care about how I feel because quite honestly I also wouldn't care about how I'd feel.
I'm the kind of person who'd run to explore the landscape of my emotions. I don't set boundaries; I allow losing all I've got in the wind and end up keeping nothing but those bittersweet things I hope to linger in my mind, but which I wasn't sure about what for.
Like Mother said, maybe I don't deserve anybody. And I agree: I don't deserve a home much less somebody who'll shelter me with love.
I'd like to bridge the connection then of why I'm still trying to find out who hooks who. Well partly because there are just too few people who I've allowed to be involved with my life and when I met them, I felt like they're my secret-keepers and they're not supposed to tell anybody about me.
But I am just a curiosity to them.
Going back, I feel that to some extent, there's still a string of emotion that's attached to us, and given that I am the one who's always more of the emotional kind, I feel a bit disturbed by the changes which I never see happening to me or of which I didn't cause. I think there is no necessity for insecurity. It is a lifelong struggle, I guess, for everyone to matter to anybody. So I'm rather curious considering that it seems like the gays I know, friends or enemies, are just going round in circle. So I guess the vaguest yet clearesty inquiry is: how come?
Tasting one is just like tasting everybody.
So where am I now? I guess, contrary to me being infamously snob, I am just as introvert as any high school nerd. But I choose not to defend myself. People just look at life at face value. They think that it is impractical to think deeper.Well I guess, because it only gives you trouble. So why not leave things as they are.
Surely, I must conclude that I am just surrounded by the wrong people. Or I might be the wrong person then. In short, I think I'm misplaced. But what is there to complain about? I'm still lucky.
My ex and my environmental friend...I don't know how they'd get along. But who knows what major changes they've made or what major changes have they imposed upon each other? I am the only one who's difficult.
I come to realize now that I am who I am. I please and I displease. People see me in different retrospect. To those who will choose to love me, thank you. And to those who would loathe me, I'm sorry but I am just one fact of life.
And I have to suffer for that.

Saturday, 10 March 2007

R Y A N L. M O R O N G
Ang Bulag
      “You have beautiful eyes,” sabi ng doktor. “They are lonely eyes.”
      “Pano mo nalaman?”
      Noon ‘yon nung maliwanag pa ang lahat...
      Marahil hindi na ako iiyak. Magkukuwento na lang ako ng mga kuwentong madalas ako lang ang nakakaintindi. O marahil ikukuwento ko na lang ang pagdagsa ng halu-halong damdaming puno ng mga imahen sa araw-araw na pagsakay ko sa Lippad Ordinary Bus o sa Gasat na hindi pala dumadaan ng Cubao-Ilalim. Lagi akong nakapostura. Madalas nga akong pagtinginan ng mga tao, nagtataka siguro sila kung bakit puti ang suot ko-saan ko ito ipinalaba?-o saan ba ako papunta?
      Gabi-gabi, napapaligiran ako ng mga taong kulay-grasa-mga alabok ng gabi na sumasama sa hangi’t napasakay na lang bigla sa bus. Napakamahangin sa loob ng bus dahil sira lahat ng bintana. Hindi na maisara. Napakabilis magpatakbo ng drayber. Ang buong mukha ko’y tinatangay ng hangin. Ngunit ang isip ko’y nakapako lang sa mga mukha ng mga kasabay ko sa bus. Pinagmamasdan ko sila at minsan napapailag na lang ako dahil may mga tsiko nang ibinabato sa akin. Minsan, napabalikwas naman ako dahil pagtingin ko sa katabi ko’y ako rin pala iyon! Madalas talaga sa parteng likuran ako ng bus sumasakay, ngunit minsan, napagmamasdan ko na lang ang sarili sa bandang harapan, nakadungaw nang bahagya ang aking mukha’t nakatingin sa malayo, ngunit wala naman. Hinahayaan ko na lang siya, baka gusto niyang mapag-isa. Ipinipikit ko na lang ang aking mga mata dahil alam kong pagdilat ko’y kakaway na lang siya, ngingiti't magpapaalam na.
      Inaamin kong dumating ako sa puntong naghirap ako (mahirap naman talaga kami). Hindi na ako pinadalhan ng pera ni Mama at napagpasyahan ko ring hindi na bumalik sa amin. Wala na akong natanggap na mga sulat. Napakalayo ng bahay upang usisain ko pa ang mga naganap doon. Baka nga nasunog na ang aming tahanan o baka palipat-lipat na naman sila. Sa mga panahong ‘yon, nagpagala-gala na lang ako sa iilan kong natitirang kaibigan. Inalam ko ang lahat ng ruta patungo sa mga bahay nila. Kinupkop nila ako’t pinakain nang hindi pinag-isipan nang masama, nang hindi tinitingnan kung gaano kalaki ang aking subo. Naghintay ako hanggang dis-oras ng gabi sa sa mga kaibigang puwedeng matawagan para makitulog. Hinalughog ko lahat ng sulok ng Maynila na tila naghahanap ng kriminal. Nag-chat upang maghanap ng mahuhuthutang Kano. Sa puntong ‘yon, sinabi ko sa sariling handa ko na yatang isanla sa demonyo ang kaluluwa ko kapalit marahil ng isang milyon. Pero pati demonyo hindi ako nilapitan ng mga sandaling ‘yon.
      Isang gabi, habang naglalakad-lakad ako sa bandang Pag-asa, may sumutsot sa aking isang matabang bakla (mukha yata akong lalaki nu’ng gabing ‘yon). Hayun nilapitan ko’t kinausap ako. Hindi ko maiwasang mag-Ingles dahil nakasanayan ko na. Nayabangan yata ngunit hindi nagpahalata. Tinanong niya ako ng mga tanong na para bang isa siyang matagal nang nawalang kaibigan. Sa totoo lang, wala na siyang pakialam kung saan ako galing o saan ako patungo, dahil maging ako, handa na rin akong mawala’t hindi na mapag-usapan pa ninuman.
      Dinala niya ako sa bahay niya’t dumiretso ako sa banyo upang maghugas ng burat. Pumasok ako sa kuwarto niya’t humiga. Amoy-mantikilya ang kobre-kama. May maliit na Sto. Niño sa mesa. Nakaharap ito sa akin at nakangiti. May mga nakakalat na mga litrato sa sahig. Marahil mga larawan iyon ng kanyang pamilya. Kinuha ko ang kanyang kanang kamay, ngunit dumapyos ito dahil mamasa-masa na ito sa pawis. Siya na ang nagkusang hipuin ang aking pantalon. Tinanggal niya ang butones at dinukot niya ang aking ari palabas. Wala akong brief nun dahil hindi ako nakapagpalaba. Humiga ako’t lumuhod siya. Patuloy pa rin kaming pinagmasdan ng Sto. Niño. Sumagi tuloy sa isip ko kung gaano namin kinatatakutan ng mga kaibigan ko ang Sto. Niño nung hayskul kami. Madalas kasi kaming matulog sa bahay ng kaibigan ko. Siguro mga apat kami parati, kaya sa sahig sa sala kami natutulog para kaming lahat ay kumasya. Nagkukuwentuhan kami kung ano kayang mangyayari sa amin limang taon mula noon. Tapos biglang iikot ang aming mga kuwento’t magtatapos sa Sto. Niñong nakatayo sa sahig. Pareho-pareho naming iniisip na baka pagtulog namin, gagala ang Sto. Niño’t maglalakad-lakad. Magtatago kami sa ilalim ng kumot at magsisikisikan sa isa’t isa.
      Isang linggo din akong nakaraos sa gutom nun. Atsaka napautang din naman ako ng isa kong kaibigan - si Nestor. Una ko siyang nakita sa Malate habang kinakaladkad ng pulis. Napagkamalan yatang mandurukot ng cellphone si bakla. Sa totoo lang, mukha lang talaga siyang mahirap dahil maitim siya, pero andaming pera nun. Madalas niya akong nililibre nung mga panahong walang-wala ako. Kung saan-saan kami nakakarating-sa Malate, sa Greenbelt, sa Lawton (dun sa may malaking fountain), sa Quiapo-at minsan dinala niya ako sa Ongpin dahil sinabi ko sa kanya na gusto kong makakita ng pusang nagpatiwakal. Mabait si Nestor. Ngunit kami lang nakakaalam kung saan niya kinukuha ang limpak-limpak niyang pera. Minsan pa nga, tumambay kami sa kanto ng Nakpil, suot-suot ko yung sando kong puti. Biruin mo ba namang sinigawan kami ng isang buong magbabarkadang bading sa loob ng isang kotse! Naghiyawan sila, o.
      Ngunit isang gabi, habang nag-iinuman kaming dalawa sa isang di-kilalang pub sa may Remedios, ipinagtapat ni Nestor na hiwalay na sila ni Ralf. Wala nang magsusustento sa kanya. Hindi na rin siya dadalhin ni Ralf sa Alemanya dahil ano pang silbi nun kung malalaman lang din naman niyang lolokohin lang siya ni Nestor. Ang reklamo naman ni Nestor, tinitipid daw siya ni Ralf. Kumpara sa mga ipinapadala ng mga boypreng Puti ng mga kakilala niya, kakarampot lang ang ipinapadala ni Ralf buwan-buwan. Kaya napilitan tuloy si Nestor na maghanap pa ng ibang Puti. Siyempre, nakarinig na naman siya ng mga maaanghang na salita mula sa akin, ng mga panghahamak. "Ikaw ang pinakamoral na baklang nakilala ko", ang tanging nasabi niya. Sa puntong ito, dumilim na nang bahagya ang aking paningin. Hinawakan ko si Nestor nang hindi nagpapahalatang bumibigay na ako. Napakalayo ni Nestor ng sandaling iyon. Napakaliit niya sa aking paningin na pakiramdam ko'y kaya ko siyang pisilin sa aking mga palad. Ngunit malihim man si Nestor, naintindihan ko siya. Kinakayod ni Nestor ang bawat butil ng bigas na kinakain niya at kinakain ko. Nabubuhay lang kami sa paraang alam namin. Napayuko siya, gumala ang kanyang tingin sa sahig na parang may kinakapa sa dilim.
      Pag-uwi namin, tinanong niya ako. “Ate, may pag-asa ba talaga? O ang pag-asa’y panlilinlang lang?” Hindi ko siya nasagot dahil hindi ako sanay sa mga dramang ganyan. “Umiibig ka na naman? Isipin mo nga muna kung ano'ng dapat manaig? Puso? ‘Tang-ina mo,” sabi ko. Alam kong nadudurog si Nestor sa loob-loob niya dahil sa pagitan ng aming di-pag-imik, may narinig akong pagguho , parang gusaling gumuguho sa malayo. Napalingon ako. “Ikaw ba yun?” “Ang alin?” sagot niya. Tinitigan ko siya’t nawala na lang siyang bigla. Umikot-ikot ako upang hanapin siya’t tumakbo. Binilisan ko pa, ngunit hindi ko siya nahanap. Tinawag niya ang pangalan ko’t napatigil ako. Paglingon ko, nakatayo siya sa gilid ng isang balon. Ngumiti siya sa akin at tumalon sa pagkalalim-lalim na butas. Sumigaw ako ngunit umaalingawngaw lang pabalik ang boses ko.
      Gusto ko sana siyang sagipin, ngunit naglaho na si Nestor.
      Nang gabing iyon, dala marahil ng pagod, nakatulog ako sa tabi ng balon. Napakaingay ng mga kuliglig sa mahinahong magdamag, at hindi ko na matukoy kung hugong pa ba o hikbi na ang narinig kong nanggagaling sa balon habang unti-unting naiidlip. Hindi ko rin matiyak kung nakatulog ba talaga ako. Mula noon, dumilim na ang lahat sa aking paningin. Napansin ko na lang na tumakbo ako sa gitna ng dilim at narating ang kalsadang napakalawak. Napakarami rin palang tulad kong nag-aabang.